Het betekent in principe dat je een oneindige reeks totaal nieuwe eiwitten moet kunnen produceren. Zoals bekend worden de natuurlijke varianten altijd opgebouwd uit hetzelfde setje van 20 aminozuren. Maar in de natuur komen honderden andere aminozuren voor en in het lab kun je er nog veel meer synthetiseren.

In dit geval leverde die synthese een variatie op tryptofaan op met een extra stikstofkern in de zesring, een gefluoreerd proline en een methioninevariant met een alkynstaart waar de zwavel hoort te zitten.

Om die ‘onnatuurlijke’ aminozuren in te bouwen moet je sleutelen aan de manier waarop de genetische code wordt vertaald naar een eiwit. Budisa is daar kennelijk net iets handiger in dan zijn voorgangers.

De volgende stap is uiteraard om op deze manier functionaliteiten in te bouwen waar je in de praktijk ook iets aan hebt.

bron: Max-Planck-Gesellschaft