In het tijdschrift Nano Letters suggereren Amerikaanse fysici om zo'n porie, met een diameter van ongeveer één nanometer, te maken in een plak siliciumnitride. In de poriewand zitten twee elektrodes, gemaakt van goud. Een enkele DNA-keten kan er precies doorheen. De vier verschillende basen (A, T, C en G) geven daarbij elk een ‘elektronische handtekening’ af, die samenhangt met de moleculaire structuur.

Volgens projectleider Massimiliano Di Ventra (University of California, San Diego) is deze methode in principe veel sneller en goedkoper dan de huidige sequencing-technieken, die per genoom maanden tijd en miljoenen dollars nodig hebben. Bovendien zou de kans op fouten veel kleiner zijn.

Eerdere pogingen om nanoporiën als DNA-sensoren te gebruiken, liepen stuk omdat het signaal verzoop in de ruis. De onderzoekers denken hiervoor nu echter een oplossing te hebben.

Het probleem is wel dat de detector alleen op papier bestaat. Het team van Di Ventro heeft hem helemaal op de computer doorgerekend. Maar niemand weet nog hoe je zo’n sensor daadwerkelijk moet bouwen.

De nanoporie en de elektrodes bestaan echter wel afzonderlijk. De onderzoekers gaaan er van uit dat het combineren slechts een kwestie van tijd is.

bron: persbericht UCSD, 6 april 2006